 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
| Prześlij do znajomego |
Aspartam i Internet
Podany niżej list pojawił się dnia 3 lipca 1999 roku w "The Lancet". Podajemy go za zgodą wydawcy tego czasopisma.
Szanowny Panie! Pacjenci naszej kliniki diabetologicznej obawiają się informacji pochodzących z Internetu, a dotyczących wpływu sztucznego słodziku aspartam na różne zachorowania. Udało nam się odnaleźć ponad 6 000 stron internetowych dotyczących aspartamu. Setki z nich zawierają informacje, że jest on między innymi przyczyną stwardnienia rozsianego, toczeń rumieniowaty, wojskowego syndromu Zatoki Perskiej (Gulf War Syndrome), syndromu zmęczenia chronicznego, nowotworów mózgu i cukrzycy. W rzeczywistości wszystkie te informacje są anonimowe, a w dodatku nie są potwierdzone wynikami badań - nie można więc uznać tych danych za możliwe do zaakceptowania przez naukę.
Aspartam, dipeptyd złożony z kwasu asparaginowego połączonego metyloesterowym wiązaniem, nie jest bezpośrednio absorbowany, lecz kompletnie hydrolizowany w jelitach, w wyniku czego powstają dwa podstawowe aminokwasy i metanol. Przeciwnicy aspartamu uznają, że uwolnione w ten sposób związki - fenyloalanina oraz metanol - są niebezpieczne. Wszyscy oni utrzymują ponadto, że metanol jest w stanie przetransformować się w formaldehyd, a następnie w kwas metanowy i w ten sposób spowodować kwasicę metaboliczną oraz skutki neurotoksyczne.
Podczas gdy efektem spożycia 330 ml napoju słodzonego aspartamem będzie wytworzenie 20 mg metanolu, konsumpcja identycznej ilości soku owocowego doprowadzi do wyprodukowania 40 mg metanolu, natomiast wypicie napoju alkoholowego - około 60 - 100 mg. Zawartość ekstraktu fenyloalaniny w puszce dietetycznego napoju bezalkoholowego wynosi około 100 mg, Dla porównania ilość tego samego związku jest równa 300 mg w jajku, 500 mg w szklance mleka i 900 mg w dużym hamburgerze (1). Dlatego właśnie ilość fenyloalaniny lub metanolu wytworzonego na skutek spożycia aspartamu jest niewielka w porównaniu z analogicznymi wartościami wynikającymi z konsumpcji innych artykułów żywnościowych. Podczas prac klinicznych nie zdobyto żadnych przekonujących dowodów na toksyczny wpływ oraz przyrost skupień plazmatycznych metanolu, kwasu metanowego lub fenyloalaniny - przy dziennym zużyciu 50 mg aspartamu na kg masy ciała (co jest równe 17 puszkom napoju dietetycznego dziennie na dorosłego człowieka, ważącego 70kg) (1, 2).
W kampanii przeciwko aspartamowi starano się udowodnić, że jest on powodem tych zachorowań, którymi szczególnie jest zainteresowana opinia publiczna. Podkreślanie faktu, że aspartam jest sztucznie wyprodukowanym środkiem chemicznym, pseudonaukowe argumenty i selektywnie podawane wiadomości prowadziły do kłamliwych uproszczeń. Wspaniałe nazwy dla stron WWW (na przykład aspartamekills.com - "aspartam zabija") przyciągają uwagę użytkowników sieci. Z tego powodu dezinformacja rozszerza się również za pośrednictwem grup dyskusyjnych i list e-mailowych.
Ludzie szukają w sieci zagadnień z zakresu medycyny z różnych powodów, a zarazem wielu użytkowników uważa źródła online za wiarygodne i sprawdzone. Zadaniem lekarzy jest takie informowanie pacjentów, aby zostali oni stałymi odbiorcami oferowanych im rzetelnych i sprawdzonych wiadomości.
Anthony Zehetner, Mark McLean
Oddzial Endokrynologii, Westmead Hospital,
Sydney NSW 2145, Australia
Przekazy
- Aspartame. In: Gelman C R, Rumack B H, Hess A J, eds.
DRUGDEXR System.
Englewood, Colorado: MICROMEDEX, 1998. Edition expires 1999.
- Anon. ADA position statement: use of noncaloric sweeteners. Diabetes Care 1991.
|
|
|